melaka
Wist je dat we de dag voordat we naar Melaka gingen 's avonds overvallen werden door een enorme tropische regenbui die zijn weerga niet kon, dat we geen regenkleding bij hadden en drijfnat geregend zijn.
Wist je dat we, misschien wel daardoor, goed geslapen hadden en goed uitgerust aan onze reis konden beginnen.
Wist je dat we met de taxi, ferry, nachtbus en taxi zijn gegaan voordat we in Melaka aankwamen. Dat we er toen 650 kilometer op hadden zitten en 15 uur verder waren. Wist je dat de nachtbus op perron 8 zou vetrekken, om 09.15, maar dat er op die tijd nog geen bus gearriveerd was. Dat Yvonne om 09.10 ging informeren en toen bleek de bus al 5 minuten vertrokken te zijn vanaf perron 3.
Wist je dat de mevrouw aan een van de 30 balie's zeer behulpzaam was en binnen 10 minuten een nieuwe bus had geregeld.
Wist je dat het in een maleisische bus zo koud is dat je er kunt oefenen voor de elfstedentocht.
wist je dat toen we aankwamen in melaka we ontbeten hebben bij onze vriend mac Donald.
Wist je dat we in een super mooi hotel verblijven met een prachtig zwembad, sauna en fitness. Wist je dat Rob meteen de fitness in gedoken is om nog breder te worden.
Wist je dat melaka een super mooie stad is met vele gezichten. wist je dat hier huizen zijn gebouwd met Zeeuwse stenen,
wist je dat er hier verschillende Nederlanders overleden en begraven zijn enin een Nederlands kerhof bijgezet zijn.
Wist je dat hier vanuit verschillende geloven verschillende tempels gebouwd zijn die soms naast of tegenover elkaar staan.
dat deze tempels een bizonder rustgevende uitwerking hebben.
Wist je dat chinezen nog zuiniger zijn dan Nederlanders, dat ze een ijsje bestellen met zes lepeltjes.
Wist je dat we vanmorgen een super uitgebreid ontbijt hebben genoten.
wist je dat maleisiers een super vriendelijk volkje is.
wist je dat we carnaval hebben gemist maar deze vakantie zeker niet hadden willen missen.
wist je dat we jullie reactie's leuk vonden om te lezen.
wist je dat we meer dan 750 foto's hebben gemaakt en een behoorlijk wat video opnamen's.
wist je dat maleisie een goed georganiseerd land is.
wist je dat we in 7 verschillende hotels hebben geslapen.
wist je dat we ongeveer 2000 kilometer met het verschillende vervoersmiddelen hebben afgelegd.
wist je dat we hiervoor de taxi, trein, boot, bus, mono rail en scooter hebben gebruikt.
wist je dat we in een hotel drie verschillende kamers hebben gebruikt, dat deze kamers varieerde in prijs tussen de 13 en 63 euro.
wist je dat we om 19.00 uur vertrekken uit Melaka, om 21.00 uur aankomen op Kuala Lumpur international airport, om op 23.00 uur te vertrekken richting Amsterdam.
wist je dat we daar rond zes uur in de ochtend aankomen, dat we dan 13 uur gevlogen hebben en het weer fijn vinden om weer in Nederland te zijn en onze kinders weer te zien.
Langkawi een prachtig eiland
Als ik dit schrijf is het Carnaval in Brabant al weer vollop aan de gang, voor ons misschien wel de eerste keer in lange tijd dat we hier niets van mee krijgen. We missen het wel maar zullen vanavond net doen alsof we bij Wipneus en Pim in Chasse zijn.
Hoewel misschien worden we dan met de eerstvolgende vlucht het land uit gezet, dus toch maar niet.
Vorige week dinsdag werden we, wederom in alle vroegte (waarom het altijd zo vroeg moet in dit land is mij een raadsel) opgehaald.
met de besproken taxi die ons naar de ferry zou brengen welke ons vervolgens naar het tropisch eiland Langkawi zou brengen. we verheugde ons daar erg op. De overtocht zou zeker een kleine drie uur in beslag nemen. We hadden prettige visioenen van een mooie
veerboot waar we dan wel geen captain's diner zouden krijgen maar een captain's breakfast zou er zeker in moeten zitten.
We hadden tenslotten nog niet ontbeten en rammelde al enigsinds van de honger.Om 08.00 uur stipt werden we afgezet door de allervriendelijkste taxi chauffeur. In de verte hadden we het gestroomlijnde schip al zien liggen, het flonkerde in het vroege zonlicht. Met ferme stappen, bepakt met onze rugzakken, in het kielzog van tientallen medepassagiers liepen we recht
op onze mooie veerboot af. Toen we de loopplank van het schip in het zicht hadden werden we naar rechts gedirrigeerd. Tjee dat gaf een ander soort zicht een shuttel achtige boot waar zo'n 300 mensen in werden gepropt dat bleek onze ferry te zijn. je kon niet naar buiten maar moest in je stoel blijven zitten, eenmaal van de teleurstelling bekomen was de ferry al in volle vaart aan het koersen naar Langkawi. In het schip was het ijzig koud,want de airco's draaien hier immer op volle toeren. Omdat de patrijspoorten vrij hoog zaten kon je ook nier naar buiten kijken, enfin we lieten het maar over ons heen komen en probeerde wat te slapen. Rond half 12 liepen we de haven van Langkawi binnen (een eilanden rijk van zo'n 100 eilanden waarvan er slechts een paar bewoond zijn).
Op het grootst eiland zouden we een plekje gaan zoeken om een zestal nachten door te brengen. We hadden nog niets geboekt dus waren wel benieuwd wat het uiteindelijk zou gaan worden. Eenmaal aangekomen werden we door tientallen taxi chauffeurs benaderd om bij hun een rit te boeken. We hebben inmiddels al geleerd dat niet meteen te doen maar eerst eens verder te kijken.
Langkawi heeft 1 nadeel er is geen openbaar vervoer, je bent dus aangewezen op de taxi of je moet een scooter of auto huren.
Uiteindelijk namen we een taxi samen met een Koreaanse student. De taxi zetten ons af aan het begin van het beach stadje Pentai Cenang. Hier vonden we een klein resort met kleine strand huisjes die je kon huren. Deze plek beviel ons zodat we hier voor zes nachten geboekt hebben. We moesten wel twee keer verkassen omdat er gereserveerd was. maar we zitten hier heerlijk op 50 meter van een hagelwit strand, omgeven door plambomen, uitkijkend op een heldere zee met her en der kleine en grotere eilanden. Er zijn hier in vergelijking met de andere delen van Maleisie meer niet Aziatsiche toeristen. een ander verschil is dat het hier tax free is (om het toerisme te stimmuleren) een biertje kost hier itt andere delen van Maleisie zeer weinig.
De eerste dagen heerlijk niks gedaan, luieren op het strand, lezen, wat wandelen kortom vakantie. Verder een heerlijke massage genoten in een van de talrijke wellnes salons. Vrijdag een scooter gehuurd en het eiland mee rond gereden. Een scooter hier staat eigenlijk gelijk met een kleine motor in Nederland. Je kunt er heerlijk mee toeren. Langkawi is een prachtig eiland, een overweldigende natuur, prachtige bergen, watervallen, een jungel waarbij je beseft hoeveel verschillende kleuren groen er eigenlijk wel niet zijn. De apen langs de kant van de weg die zo gewend zijn aan mensen dat ze nieuwsgierig heel dichtbij komen, zelf zo dichtbij dat ik niet wist hoe snel ik mijn gehuurde scooter moest starten die dan vervolgens niet start en de hoofdaap (de andere apen blijven zo'n 15 meter achter hem) is op zo'n 2 meter genaderd gelukkig bleef hij toen rustig zitten waarschijnlijk in afwachting en de hoop iets eetbaars te krijgen. Helaas hadden we dat niet bij dus vervolgde we onze weg.
Toen we halverwege de dag uitrusten op de trappen van een moskee kwam de Imaan aangereden die zijn auto voor de Moskee parkeerd ons vriendelijk groeten, naar binnen liep en de microfoon pakte waarnaar de omgeving al snel gevuld werd met Allah..etc..
heel snel daarna kwamen de trouwe mannelijke Moskee bezoekers om hun gebed te doen.
Ook bizonder is dat we nu al twee keer een hotel hebben gehad waarop aan het plafond de richting van Mekka staat aangegeven
zodat iedere Moslim weet hoe hij zijn kleedje moet leggen om de juiste positie tot mekka te hebben.
Een laatste anekdote is dat ik (Rob) overvallen ben door Mijnheer Dia-Ree. Dit heerschap heeft het iedere vakantie op mij gemunt en blijft me dan zo.n drie dagen lastig vallen. Tijdens onze scooter tocht was het weer zo ver en dienden mijnheer Dia-Ree zich in alle vroegen al aan. Yvonne dacht dat wijeen route hadden waarbij we de belangrijke bezienswaardigheden van het eiland zouden gaan zien. Mij ging het echter alleen maar om van toilet voorziening naar toilet voorziening te rijden.
Nu isdit in Maleisieallemaal goed geregeld . Bij een van deze voorzieningen aangekomen moest betaald worden 20 ring nu is dat niet het punt.
Wat hier wel het punt was en wat mij terugzetten in 1968 derde klas lagere school, was het feit dat deze mevrouw voor zich op haar tafeltje een closet rol had staan. ik had snel door dat ik daar dan enkele velletjes van af zou moeten scheuren.
Nu vind ik het al zeer genant dat andere mensen weten hoeveel velletjes ik gebruik om mijn billen af te vegen. daarbij komt nog eens dat ik, toen in de derde klas, aan moest geven of het ging om een kleine boodschap (goed voor 1 velletje) of een grote boodschap (goed voor 2 velletjes). Razensnel gingen mijn gedachten hoe ik in deze situatie moest handelen. Ik besloot
maar aan te geven bij deze mevrouw dat het hier ging om een grote boodschap, maar hoe zeg je dat ik het Engels.
Veel tijd om over dit soort taalkundige zaken na te denken had ik niet, gezien het feit dat Dhr. Dia-ree al noest op de deur aan het kloppen was. 'it's a great bussines' besloot ik te zeggen en daarmee wijzend naar de rol closet papier.
De aanvankelijke schrik reactie van de mevrouw wisselde gelukkig snel in een glimlach en de mededeling 'you, can take, No problem'. dat liet ik me geen tweede keer zeggen en ik gritste de volle rol van haar tafeltje en rende naar de dichtbijzijnde voorziening om Dhr Dia-Ree het daglicht te gunnen. Na 10 minuten verliet ik het pand en zetten trots een leeg rolletje voor de mevr. neer gaf haar nog 50 ring met de mededeling 'for the demage' en zag nog net in mijn
ooghoek dat ze gewapend met zwabber, poetsdoeken en spuitbussen de door mijn gebruikte voorziening binnen trad.
Bij het schrijven van dit stuk gaat het gelukkig weer iets beter en hoop ik zonder kleerscheuren mijn reis te kunnen
vervolgen.
Vandaag maandag gaan we hier weer weg en staat ons laatste deel van het staatsbezoek op het programma. We vertrekken maandagavond met de nachtbus naar Melaka. Melaka wordt gezien als een van de mooiste steden van Maleisie, voor ons Nederlanders geeft
de stad een extra dimensie omdat ze enige jaren in handen is geweest van de Verenigde Oostindische compagnie en er hierdoor tal van nederlandse bouwerken staan die in Nederlandse stijl zijn gebouwd en met Nederlandse materialen zijn vervaardigd.
wij zijn benieuwd.
Alaaf
Rob en Yvonne
Sue en de andere geheimen van Penang
Op Donderdag vertrokken uit de Cameron met de bus via Ipoh naar Buttersword om daar de ferry te nemen naar Georgtown wat tevens de grootste stad is op het eiland Penang (ruim half miljoen inwoners) vanuit de boot met koffer en rugzak gezeuld naar het guesthouse wat we op het oog hadden. Volgens de Lonly planet was het maar 10 minuten lopen, volgens de lokale
bevolkking wel 20 minuten en volgens de taxi chauffeurs zou het onbegonnen werk zijn en wilde zij maar al te graag hun diensten aanbieden. uiteindelijk met behulp van een jonge student en een riksja bestuurder er no'n 20 minuten aangekomen. Snikheet, drijfnat van het zweet. Snel even opgefrist om het oude stadsdeel te gaan bezoeken. Georgetown is zeker mooi maar hetwas te benauwd om er goed van te kunnen genieten waar door we besloten hier geen twee maar slechts een nacht te blijven.
's avonds lekker biertje gedronken met twee hony mooners uit ons eigen landje.
Op vrijdagochtend in de vroegte vertokken uit ons stadse guesthouse wat bevolkt werd door een enorme verscheidenheid aan mensen. Rasta boy's en girls uit alle uithoeken van de wereld, gezinnetjes uit Maleisie en Thailand en ons zelf niet te vergeten. D it guesthouse was prima voor een nacht maar daar wilde het dan ook maar bij houden.
Met de streekbus naar Butta Firringi een badplaats aan de kust met hagelwitte stranden, leuke barretjes en niet te vergeten zon, zee en palmbomen.
Inmiddels twee dagen genoten van niets doen, lezen, lekker eten en de nachtmarkt bezocht en een kijkje in het leven van Sue gekregen. Sue is een Chinees maleisische jonge vrouw die werkt in een van de talrijke eetgelegenheden. Sue springt er echter uit ze begroet de potentiele klanten met een enthousiasme waar menig Nederlandse caberatier een puntje aan kan zuigen. Sue heet ze welkom en als de stugge toerist toch besluit niet in Sue's eettentje te gaan eten dan zegt ze 'no ploblem, I hope to see You tommorow,' en dat zegt ze dan weer op zo'n lieve innemende manier dat je wel een hele stugge toerist moet zijn om niet aan de wens van sue tegemoet te komen. Het zit er dus vol rond het open keukentje aan het strand bij Sue. Ze weet heerlijke grechten op je bordje te toveren en terwijl ze dit doet ontgaat haar niets, ze begroet de nieuwe klanten en neemt terwijl ook afscheid van de mensen die hun maaltijd reeds verorberd hebben. Haar hele lijf is constant in beweging, ze tovert met de ingredienten die ze per bestelling in haar wok bereid, alles is vers. Dat alles vers is weten ook de plaatselijke mussen die in het keukentje van alles proberen weg te pikken, ook hier gaat Sue kordaat mee om ze wappert met haar pollepel en jaagt de niet betalende gasten weg. Wij hebben we heerlijk gegeten en beloofd aan Sue dat we morgen weer van de partij
zullen zijn.
De laatste dag op Penang zijn we wat rond gaan toeren hebben een taxi ingehuurd die ons naar een paar mooie tempels heeft gebracht die zeer de moeite waard waren. De tempels (Boedistisch) zijn groot, groter het groots. De thaise tempels die we bezocht hebben had ook een begraaf / herdenkingsplaats waar urnen ingemetseld waren. Op de gedenksteentjes stond vaak:
geboren op... en vertrokken op.... (i.p.v overleden op..) dat is dan toch weer een andere manier van tegen de dood aankijken.
Wij zijn nu nog even op het strand, de wifi verbinding is hier vaak heel erg slecht dus ik hoop dat dit verhaaltje erop gaat komen. vanmorgen grepen we naast het ontbijt de mevrouw van het ontbijt was even weg en niemand wist hoe het koffieapperaat nu precies werkten. later op de dag heeft ze het goed gemaakt.
Nou Nederland, de dooi is bij jullie ingezet maar hier is het inmiddels toch een graadje of 2 minder heet dan gisteren.
Morgen vertrekken we in alle vroegten naar Langkwawi, we hebben de boot tickets al(zo'n tweeeneenhalf uur varen)
Doei en tot de volgende keer.
Rob en Yvonne
Cameron Highlands
Voordat we vertrekken uit de cameron Highlands nog even een verslagje over dit bijzondere gebied. De cameron's zijn in verschillende opzichten bijzonder, het is er het gehele jaar door veel koeler dan in de andere deelstaten,de temperatuur is overdag zo'n 23 graden en koelt 's nachts af naar zo'n 15 graden. vanwege de temperatuur is het een zeer geliefde vakantie bestemming voor de Maleisische bevolking.
Tevens is het er door de zon en regen groen en een ideale plaats om thee plantage's te beginnen.
Dat zag James cameron en Aarchie Russel in 1928 ook en begon de eerste plantage die nu nog steeds door zijn achterkleindochter gerund wordt.
Het is een prachtig gezicht om de thee struiken langs de hellingen van de heuvels te zien. Deze theeplantage's worden nog, als een van de weinige in de wereld, handmatig geplukt, dit voor zolang het zal duren omdat er steeds moeilijk aan arbeiders gekomen kan worden die dit werk willen doen. Vanuit de buurlanden Indonesie en wat verder weg Vietnam komen er arbeiders die dit zware werk uiteindelijk voor weinig geld doen.
Naast de thee is de cameron vanaf 1980 beroemd vanwege de aardbeien teelt, het hele jaar door worden hier tonnen aardbeien geteelt, het gekke is dat de prijs van de aardbeien relatief hoog is vanwege de hoge belasting die de overheid heft.
En last but not least je hebt hier het mossy forest. Op meerdere plekken op de wereld heb je een dergelijk forest.
Wij hadden het nog nooit gezien, het bijzondere eraan is dat je in een relatief constant vochtige omgeving bent waar het mos overal waar je kunt kijken weelderig groeit ja zelf op de boomtoppen groeien enorme concentratie's mos. Verder zijn er prachtige vleesetende planten, de gids waar we mee op pad waren liet ons verschillende planten zien en ruiken die gebruikt worden in de homeopathie. de gids waarmee we in gezelschap van nog zo'n 5 andere mensen op pad waren bleek een enthousiaste verteller die zijn boodschap goed over wist te brengen. In dat gezelschap zitten dan weer twee mensen waar je echt jaloers op kunt zijn jaloers m.n. op het lef wat ze hebben om 1 jaar lang alles even aan de kant te zetten en de wereld of een deel ervan te gaan bezoeken.
Een gids die die dag korte tijd bij ons was en uit bangladesh kwam wilde weten of holland en the netherlands the same was of two different country's. Tja hoe leg je dat uit......aan iemand die nog nooit van Brabant had gehoord. Compleet in verwarring hebben we de arme man achter gelaten.
Die eerste dag cameron was een zeer geslaagde maar wel vermoeiende dag. We staan steeds erg vroeg op omdat we vanalles moeten maar dat gaan we vanaf vandaag veranderen hebben we besloten. Zowel in de jungel als hier hebben we een guesthouse geboekt wat erg
leuk is eigenlijk veel leuker dan een hotel. Leuker omdat het heel laagdrempelig is, je makkelijk en leuk contact hebt, allerlei nationaliteiten tegen komt jong en oud (hoewel jong wel het meest).
Vanmorgen voor het eerst wat langer uitgeslapen en rustig aan de dag begonnen. We zitten nu op het terras van ons guest house watde prachtige naam draagt van:eight mentigi en wat pas sinds enkele weken open is. Het guest house is vlakbij Hill view inn waar Pascal en Bouk
gezeten hebben.
Net nog even ons ticket voor de bus geboekt, morgen gaat de reis, in alle vroegte naar Georgetown, de hoofdstad van het eiland Penang, hier blijven we twee nachten en dan waarschijnlijk naar kleiner plaatsje aan de kust.
vanmiddag gaan we naar de oran asil, de oorspronkelijke bewoners van Maleisie.
Nog even een belangrijke vraagbeantwoorden die ons gesteld is:
De vraag van Jan of het een breedbeeld foto betrof-> nee, dat is het resultaat van drie maanden cardio en kracht training.
---Net terug van onze tocht naar de oorspronkelijke bewoners van dit land (gebied). We wisten al dat het fake zou zijn maar dit sloeg toch echt alles. We werden door onze gids (die dit net enkele dagen deed) met veel zoeken naar een plaats gebracht waar deze oorspronkelijke bewoners hun stee hebben. Nou zeggen en schrijven 1 mannelijke warior stond voor ons paraat en liet ons van alles zien en vertelde de meest spannende verhalen. uiteindelijk een vermakelijke middag die zeker prachtige foto's in een geweldige natuurlijke omgeving opleverde.
op de terug weg bleek er een probleem in de dorpse gemeenschap waar deze warior vandaan kwam een dorpeling heeft gisteren zelfmoord gepleegd en de politie deed onderzoek vandaag. Dus fake en een triest sausje eromheen.--
Verder twee laatste wetenswaaardigheden over de cameron High lands. De typisch Britse stijl zie je aan de manier waarop er hier gebouwd is (Brits Koloniaal) en een tweede puntje er rijden hier echt duizenden landrovers van oud tot zeer oud.
dat was het voor nu allemaal een prettige dag ene jammer dat de elfsteden tocht niet doorgaat.
groetjes vanuit cameron High lands
Rob en Yvonne
Taman Negara
Het is nu dinsdag avond, we hebben net gegeten bij Dhr. Fong en zijn inmiddels alweer aangekomen in de cameron Highlands.
Toevalligerwijs belanden we vanavond in mijnheer Fong's restaurant. Onze aandacht werd gevangen door twee grote flatscreens en een on-Maleisische oranje kleur van de muren. Toen we eenmaal zaten in zijn restaurant viel langzaamaan het kwartje.
Dhr. Fong en al zijn personeel liepen in oranje shirts, op de flat screen's waren de drie JJJ te zien en Simon en Nick.
We waren in een Nederlandse enclave beland gerund door Mr. Fong die naar later bleek 16 jaar lang een Chinees resataurant in Assen heeft gehad. Grappig was het zeker en het eten was goed.
Maar nu even het verslag van de afgelopen dagen, we hadden geen internet tot onze beschikking want we zaten redelijk diep in de taman Negara in een kleine kampong en daar ook nog eens 15 minuten met de boot vandaan.
De reis daanaartoe verliep prima, we werden rond half negen opgehaald en reden samen met een singel reizende Amerikaan en drie koreaanen in een minibus naar Kuala tembling deze busreis duurde ruim 3 uur. Eenmaal aangekomen in Kuala tembeling moesten we
inchecken voor de long boat die ons Kuala tahan zou brengen met een vaartijd van rond de vier uur. Tevens moesten we ons hier registreren (de overheid wil weten wie er in de jungel zit) en Yvonne vertelde dat we een belasting moesten betalen voor ieder fototoestel dat we bij hadden. Ik dacht dat ze hierover een grapje maakte, maar niets bleek minder waar, twee officiele Heren,
registreerde onze foto en video apperatuur en we kregen, een op naam gesteld document pfff dat was dat onze reis kon voortgezet worden.
een alleen reizende Nederlandse voegde zich bij ons gezelschap en de boot stoof, stroomopwaars de brede rivier op.
Vanuit de boot verschillende dieren gespot, apen, die zich langs de waterkant tegoed deden aan vruchten en met elkaar speelde, een heuse krokodil die zich toegoed deed aan de warme, tropische zon,verder een schilpad, oerossen en Okapi's.
Na een lange tocht en een houte kont van het lange zitten zat voor onze medereizigers de tocht erop, wij moesten echter nog overstappen op een ander boot die ons naar ons resort bracht.
Resort klinkt veelbelovend, was het eigenlijk ook wel, maar het was eenvoudig en wij waren samen met een gezinnetje uit Letland de enige westerlingen. Het resort stond onder de bezielende leiding van Yan (spreek uit jan). Yan en haar gezin bleken zeer
vriendelijke mensen. Het was verboden om enige alcoholische drankjes te nuttigen in het restaurant gedeelte. (was er ook niet te koop) De gasten die er waren waren voornamelijk moslims, die ook de rivier, net als wij, als heerlijke verkoeling gebruikte.
Er was een klein verschilletje, wij in zwembroek, zij vollegig aangekleed van top tot teen.
De eerste uren van ons verblijf, in een alleraardigst klein huisje was er een storing met de watertoevoer. (de pompen werkten niet) waardoor we pas zeer laat in de avond over water konden beschikken.
na een nacht, waarin ik alleen maar hebben zitten luisteren naar geluiden die van ver uit de jungle kwamen (inclusief een geluidje naast mij) stond ik gebroken op en zijn we al in de vroege ochtend aangeschoven aan een stevig ontbijt.
de ochtend hebben we doorgebracht met het bezoeken aan de capony walk waar je midels een brugconstructie van zo'n 500 meter hoog boven in de bomen de jungle kunt aanschouwen. prachtige ervaring.
vandaar gelopen naar Kuala Tahan, niet echt makkelijk maar wel de moeite waard. De Taman Negra is overigens het oudste regenwoud ter wereld en is nog een primar regenwoud wat betekend dat er relatief weinig gekapt is.
je kunt er trekkings maken van enkele dagen en je hebt dan een (kleine kans om groot wild tegen te komen. Er leven nog 200 wilde olifanten en enkele tientallen tijgers.
De jungle hadden we beleefd de regen kwam aan het einde van de dag met bakken, echt met bakken viel het eruit en dat terwijl de temperatuur nauwelijks minder wordt.
Ook de tweede nacht wilde de slaap niet echt komen, het was warm en de airco die er was heeft het twee dagen niet gedaan.
's ochtends vroeg eruit om op tijd boot en bus te halen. na een redelijk lange rit zijn we zoals ik al schreef aangekomen in de cameron Highlands waar we een prettig hostel hebben. Een van de medereizigers informeerde of wij thuis in wooden shoe's lopen. Ik heb dit maar bevestigd om onze folkloren hoog te houden. Evenals een aankomende elfstedentocht, want ook daar
wordt gewoon over gesproken in Maleisie.
Voor morgen en overmorgen staan er leuke en interesaante dingen op het programma, wij zijn benieuwd.
Bedankt voor jullie reacties en tot de volgende keer.
Rob en Yvonne
Kuala Lumpur deel II
Even tijd om verslag te doen over de eerste drie dagen Kuala lumpur, om maar meteen met de deur in huis te vallen, wat een geweldige stad. In geen enkel opzicht te vergelijken met onze Europese steden die ieder vanuit hun eigen geschiedenis een eigen sfeer hebben en zeker de moeite waarda van het bezoeken zijn. Maar wat maakt Kuala Lumpur nu zo bijzonderhet is:modern, groots, schoon, behoudens, de altijd aanwezig smog. Tevens valt de multi culturele samenstelling op, vanuit verschillend etnische bevolkingsgroepen is het zo te zien goed gelukt om naast elkaar te leven en te werken, vrouwen met en zonder hoofddoek werken gezusterlijk
naast elkaar. Het openbaar vervoer in deze stad is top en heel goedkoop, mocht je weinig tijd hebben de taxi is niet al te duur en er rijden er duizenden.
Ook zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam en last but not least geduldig, het lijkt eenontspannen samenleving.
De tweede dag zijn we met de taxi naar Batu Caves gegaan, Batu Caves is een bedevaartsoort voor de Hindoes, in 1895 werd de grot ingericht als heiligdom, gewijd aan de hindoegod heer Murugan. Toevallig viel ons bezoek samen met het Thaipusam festival. Nou dan weet de echte Hindoe kenner genoeg!!! Tijdens dit festival komen er enkele honderduizenden Hindoes in traditionele kledij naar deze plek om boete te doen en offers te brengen. De echte die hards onder deze bedevaartsgangers hebben soms enkele tientallen haken in hun rug die met touwen verbonden zijn aan een leidsman. Deze en andere vormen van zelfkastijding waren op deze dag vollop te zien. Een vrouw gezien die haar wangen doorboord had met een grote dolk, een vrouw die zich rollende op de grond naar de trappen toe bewoog, een man met een tiental vleeshaken in zijn rug etc,etc.
De ingang van de grot laat een metershoog beeld zien van heer Murugan, hier beginnen de steile trappen die je naar de verschillende heiligdommen brengt. op deze trappen lopen tientallen apen die van alles proberen te snaaien, alles wat maar een beetje eetbaar is proberen ze te pakken te krijgen. Ze zijn brutaal en zijn erg gewend aan mensen.
Vanwege het festival en de enorme drukte was er voor het plein een groots opgezette braderie (zoals wij het noemen) Eten en fun was daar het motto.
Na deze grootse happening te hebben gezien zijn we 's middags naar Kuala Lumpur city rain forest geweest. Dit stukje regenwoud (9 hectare groot) is miljoenen jaren oud en is gespaard gebleven van de kap bij de bouw van de stad. Tijdens onze wandeling in dit prachtige gebied werden we overvallen door een tropische onweersbui die zijn weerga niet kende.
Gelukkig konden we schuilen onder een afdakje en hopen dat het snel voorbij was. Onweer en donder volgde elkaar razendsnel op enorme bliksem en het geweld van de donder deed ons even beven onder het kleine fragiele dakje waar we enige beschutting aan hadden van de regen die met bakken uit de hemel viel. Gelukkig duurde het niet zo lang en konden we snel onze weg vervolgen.
De heerlijkvochtige boslucht voelde als een weldaadna de hele tijd de smog van de stad te hebben moeten insnuiven.
Dit stukje regenwoud is vlakbij kuala Lumper city tower, een inmense toren die teven als zendmast gebruikt wordt. Om deze toren heen is een toeristsiche attractie heengebouw, daar kort even rond gekeken en vervolgens naar ons Hotel. Even een verkwikkende douche en bad
genomen om 's avonds naar China Town te gaan dit keer met de mono rail. China town is een wijk die volgepakt is met kleine winkeltjes waar van alles te koop is. Hier heerlijk chinees gegeten, niets gekocht (konden niet kiezen) en weer terug naar het Hotel.
Heerlijk geslapen en 's ochtends een heerlijk ontbijt. Tijdens dit ontbijte een raadsel opgelost wat me al even bezig hield. Ik liepme steedsaf te vragen hoe de traditionele Moslima met Burka zou ontbijten als slechts haar ogen zichtbaar zijn. ik heb het aandachtig kunnen bestuderen en gezien dat ze steeds het lapje voor haar mond omhoog deed om zo haar eitje en boteham voorzichtig naar haar mond te brengen. In zo'n ontbijt zaal kom je de meest uitlopende toeristen tegen,qua cultuur, achterond, land, gedrag etc.. Een strak gekleden Aussie, een senior uit India met prachtige kledij, een conservatieve Brit, een wat duffe Nederlander en de Moslims al dan niet geheel in Burka gekleed.
Na het ontbijt zijn we naar petronas twin towers gegaan, vanuit de 86e verdieping (bijna 400 meter) een zeer wijds uitzicht over de stad. Via je toegangsbewijs kon je met een laserstraal een hologram tevoorschijn toveren waarbij de illusie gecreerd werd dat de twin towers zo op je hand stonden.
Yvonne heeft voor morgen de volgende stap geregeld, we vertrekken morgen al vroeg richting tama negara om vervolgens met bus en boot naar kuala Tembeling.
Tot de volgende keer, wij zijn best jaloers op dat mooie witte dek in Nederland met zijn gladde wegen en bittere kou. Maar ja wij worstelen hier wel door met 33 graden pffff
Doeiiiii Rob en Yvonne
Kuala Lumpur
Goedemiddag / avond Nederland,
Gisteren ochtend in alle vroegte vertrokken we uit Breda. Sharon bracht ons naar het station zodat we niet moeilijke hoefde te doen met bussen. wat minder fijn was was de de vrieskou, het was echt rillen geblazen in ons regenjack.
De Frya stond al op ons te wachten en bracht ons bizonder comfortabel binnen 50 minuten naar Schiphol. Alles zat eigenlijk mee het inchecken verliep snel, paspoort controle idem zodat we rond half 1 richting Kuala Lumpur koersten. We vlogen met Malaysia airlines wat naast dat het comfortabel was ons ook nogtrakteerde op tal van lekkernij wat we bijna niet bij hielden met zo'n hoog tempo kwamen de drankjes, hapjes etc op ons tafeltje.Beetje stram van het lange zitten kwamen we rond zeven uur in de ochtend aan op het vliegveld. Kuala Lumpur airport is echt een super modern vliegveld, tussen de vertrek / aankomst hallen rijden treintjes omdat het gewoon te ver is om het lopend te doen. Vanaf het vliegveld met de KLIA trein ook weer binnen 3 kwartier aangekomen in het centraal station. Snel taxi gepakt naar Hotel wederom veel massel want we konden meteen inonze kamer. super mooi hotel, ziet er allemaal prachtig uit maar beter is om er alleen maar naar te kijken want er bleek hier en daar wat kapot te zijn. Op zich allemaal niet zo'n probleem wordt allemaal weer snel gemaakt.
FF tukkie gedaan, bij zwembad gelezen, naar Petronas twintowers gelopen en een kaartje voor overmorgen gekocht. (sinds kort moet je betalen om naar boven te mogen). 'S avonds lekker gegeten een bar bezocht waar we vreselijk veel geld moesten betalen voor twee biertjes (twee keer zoveel als dat het eten kosten).
Inmiddels is het hier 23.00 uur en zitten we er aardig doorheen, dus voor nu gaan we lekker slapen om er morgen weer tegenaan te kunnen.
Een warme groet uit Kuala Lumpur
Rob en Yvonne