Op Donderdag vertrokken uit de Cameron met de bus via Ipoh naar Buttersword om daar de ferry te nemen naar Georgtown wat tevens de grootste stad is op het eiland Penang (ruim half miljoen inwoners) vanuit de boot met koffer en rugzak gezeuld naar het guesthouse wat we op het oog hadden. Volgens de Lonly planet was het maar 10 minuten lopen, volgens de lokale
bevolkking wel 20 minuten en volgens de taxi chauffeurs zou het onbegonnen werk zijn en wilde zij maar al te graag hun diensten aanbieden. uiteindelijk met behulp van een jonge student en een riksja bestuurder er no'n 20 minuten aangekomen. Snikheet, drijfnat van het zweet. Snel even opgefrist om het oude stadsdeel te gaan bezoeken. Georgetown is zeker mooi maar hetwas te benauwd om er goed van te kunnen genieten waar door we besloten hier geen twee maar slechts een nacht te blijven.
's avonds lekker biertje gedronken met twee hony mooners uit ons eigen landje.
Op vrijdagochtend in de vroegte vertokken uit ons stadse guesthouse wat bevolkt werd door een enorme verscheidenheid aan mensen. Rasta boy's en girls uit alle uithoeken van de wereld, gezinnetjes uit Maleisie en Thailand en ons zelf niet te vergeten. D it guesthouse was prima voor een nacht maar daar wilde het dan ook maar bij houden.
Met de streekbus naar Butta Firringi een badplaats aan de kust met hagelwitte stranden, leuke barretjes en niet te vergeten zon, zee en palmbomen.
Inmiddels twee dagen genoten van niets doen, lezen, lekker eten en de nachtmarkt bezocht en een kijkje in het leven van Sue gekregen. Sue is een Chinees maleisische jonge vrouw die werkt in een van de talrijke eetgelegenheden. Sue springt er echter uit ze begroet de potentiele klanten met een enthousiasme waar menig Nederlandse caberatier een puntje aan kan zuigen. Sue heet ze welkom en als de stugge toerist toch besluit niet in Sue's eettentje te gaan eten dan zegt ze 'no ploblem, I hope to see You tommorow,' en dat zegt ze dan weer op zo'n lieve innemende manier dat je wel een hele stugge toerist moet zijn om niet aan de wens van sue tegemoet te komen. Het zit er dus vol rond het open keukentje aan het strand bij Sue. Ze weet heerlijke grechten op je bordje te toveren en terwijl ze dit doet ontgaat haar niets, ze begroet de nieuwe klanten en neemt terwijl ook afscheid van de mensen die hun maaltijd reeds verorberd hebben. Haar hele lijf is constant in beweging, ze tovert met de ingredienten die ze per bestelling in haar wok bereid, alles is vers. Dat alles vers is weten ook de plaatselijke mussen die in het keukentje van alles proberen weg te pikken, ook hier gaat Sue kordaat mee om ze wappert met haar pollepel en jaagt de niet betalende gasten weg. Wij hebben we heerlijk gegeten en beloofd aan Sue dat we morgen weer van de partij
zullen zijn.
De laatste dag op Penang zijn we wat rond gaan toeren hebben een taxi ingehuurd die ons naar een paar mooie tempels heeft gebracht die zeer de moeite waard waren. De tempels (Boedistisch) zijn groot, groter het groots. De thaise tempels die we bezocht hebben had ook een begraaf / herdenkingsplaats waar urnen ingemetseld waren. Op de gedenksteentjes stond vaak:
geboren op... en vertrokken op.... (i.p.v overleden op..) dat is dan toch weer een andere manier van tegen de dood aankijken.
Wij zijn nu nog even op het strand, de wifi verbinding is hier vaak heel erg slecht dus ik hoop dat dit verhaaltje erop gaat komen. vanmorgen grepen we naast het ontbijt de mevrouw van het ontbijt was even weg en niemand wist hoe het koffieapperaat nu precies werkten. later op de dag heeft ze het goed gemaakt.
Nou Nederland, de dooi is bij jullie ingezet maar hier is het inmiddels toch een graadje of 2 minder heet dan gisteren.
Morgen vertrekken we in alle vroegten naar Langkwawi, we hebben de boot tickets al(zo'n tweeeneenhalf uur varen)

Doei en tot de volgende keer.
Rob en Yvonne