Als ik dit schrijf is het Carnaval in Brabant al weer vollop aan de gang, voor ons misschien wel de eerste keer in lange tijd dat we hier niets van mee krijgen. We missen het wel maar zullen vanavond net doen alsof we bij Wipneus en Pim in Chasse zijn.
Hoewel misschien worden we dan met de eerstvolgende vlucht het land uit gezet, dus toch maar niet.
Vorige week dinsdag werden we, wederom in alle vroegte (waarom het altijd zo vroeg moet in dit land is mij een raadsel) opgehaald.
met de besproken taxi die ons naar de ferry zou brengen welke ons vervolgens naar het tropisch eiland Langkawi zou brengen. we verheugde ons daar erg op. De overtocht zou zeker een kleine drie uur in beslag nemen. We hadden prettige visioenen van een mooie
veerboot waar we dan wel geen captain's diner zouden krijgen maar een captain's breakfast zou er zeker in moeten zitten.
We hadden tenslotten nog niet ontbeten en rammelde al enigsinds van de honger.Om 08.00 uur stipt werden we afgezet door de allervriendelijkste taxi chauffeur. In de verte hadden we het gestroomlijnde schip al zien liggen, het flonkerde in het vroege zonlicht. Met ferme stappen, bepakt met onze rugzakken, in het kielzog van tientallen medepassagiers liepen we recht
op onze mooie veerboot af. Toen we de loopplank van het schip in het zicht hadden werden we naar rechts gedirrigeerd. Tjee dat gaf een ander soort zicht een shuttel achtige boot waar zo'n 300 mensen in werden gepropt dat bleek onze ferry te zijn. je kon niet naar buiten maar moest in je stoel blijven zitten, eenmaal van de teleurstelling bekomen was de ferry al in volle vaart aan het koersen naar Langkawi. In het schip was het ijzig koud,want de airco's draaien hier immer op volle toeren. Omdat de patrijspoorten vrij hoog zaten kon je ook nier naar buiten kijken, enfin we lieten het maar over ons heen komen en probeerde wat te slapen. Rond half 12 liepen we de haven van Langkawi binnen (een eilanden rijk van zo'n 100 eilanden waarvan er slechts een paar bewoond zijn).
Op het grootst eiland zouden we een plekje gaan zoeken om een zestal nachten door te brengen. We hadden nog niets geboekt dus waren wel benieuwd wat het uiteindelijk zou gaan worden. Eenmaal aangekomen werden we door tientallen taxi chauffeurs benaderd om bij hun een rit te boeken. We hebben inmiddels al geleerd dat niet meteen te doen maar eerst eens verder te kijken.
Langkawi heeft 1 nadeel er is geen openbaar vervoer, je bent dus aangewezen op de taxi of je moet een scooter of auto huren.
Uiteindelijk namen we een taxi samen met een Koreaanse student. De taxi zetten ons af aan het begin van het beach stadje Pentai Cenang. Hier vonden we een klein resort met kleine strand huisjes die je kon huren. Deze plek beviel ons zodat we hier voor zes nachten geboekt hebben. We moesten wel twee keer verkassen omdat er gereserveerd was. maar we zitten hier heerlijk op 50 meter van een hagelwit strand, omgeven door plambomen, uitkijkend op een heldere zee met her en der kleine en grotere eilanden. Er zijn hier in vergelijking met de andere delen van Maleisie meer niet Aziatsiche toeristen. een ander verschil is dat het hier tax free is (om het toerisme te stimmuleren) een biertje kost hier itt andere delen van Maleisie zeer weinig.
De eerste dagen heerlijk niks gedaan, luieren op het strand, lezen, wat wandelen kortom vakantie. Verder een heerlijke massage genoten in een van de talrijke wellnes salons. Vrijdag een scooter gehuurd en het eiland mee rond gereden. Een scooter hier staat eigenlijk gelijk met een kleine motor in Nederland. Je kunt er heerlijk mee toeren. Langkawi is een prachtig eiland, een overweldigende natuur, prachtige bergen, watervallen, een jungel waarbij je beseft hoeveel verschillende kleuren groen er eigenlijk wel niet zijn. De apen langs de kant van de weg die zo gewend zijn aan mensen dat ze nieuwsgierig heel dichtbij komen, zelf zo dichtbij dat ik niet wist hoe snel ik mijn gehuurde scooter moest starten die dan vervolgens niet start en de hoofdaap (de andere apen blijven zo'n 15 meter achter hem) is op zo'n 2 meter genaderd gelukkig bleef hij toen rustig zitten waarschijnlijk in afwachting en de hoop iets eetbaars te krijgen. Helaas hadden we dat niet bij dus vervolgde we onze weg.
Toen we halverwege de dag uitrusten op de trappen van een moskee kwam de Imaan aangereden die zijn auto voor de Moskee parkeerd ons vriendelijk groeten, naar binnen liep en de microfoon pakte waarnaar de omgeving al snel gevuld werd met Allah..etc..
heel snel daarna kwamen de trouwe mannelijke Moskee bezoekers om hun gebed te doen.
Ook bizonder is dat we nu al twee keer een hotel hebben gehad waarop aan het plafond de richting van Mekka staat aangegeven
zodat iedere Moslim weet hoe hij zijn kleedje moet leggen om de juiste positie tot mekka te hebben.

Een laatste anekdote is dat ik (Rob) overvallen ben door Mijnheer Dia-Ree. Dit heerschap heeft het iedere vakantie op mij gemunt en blijft me dan zo.n drie dagen lastig vallen. Tijdens onze scooter tocht was het weer zo ver en dienden mijnheer Dia-Ree zich in alle vroegen al aan. Yvonne dacht dat wijeen route hadden waarbij we de belangrijke bezienswaardigheden van het eiland zouden gaan zien. Mij ging het echter alleen maar om van toilet voorziening naar toilet voorziening te rijden.
Nu isdit in Maleisieallemaal goed geregeld . Bij een van deze voorzieningen aangekomen moest betaald worden 20 ring nu is dat niet het punt.
Wat hier wel het punt was en wat mij terugzetten in 1968 derde klas lagere school, was het feit dat deze mevrouw voor zich op haar tafeltje een closet rol had staan. ik had snel door dat ik daar dan enkele velletjes van af zou moeten scheuren.
Nu vind ik het al zeer genant dat andere mensen weten hoeveel velletjes ik gebruik om mijn billen af te vegen. daarbij komt nog eens dat ik, toen in de derde klas, aan moest geven of het ging om een kleine boodschap (goed voor 1 velletje) of een grote boodschap (goed voor 2 velletjes). Razensnel gingen mijn gedachten hoe ik in deze situatie moest handelen. Ik besloot
maar aan te geven bij deze mevrouw dat het hier ging om een grote boodschap, maar hoe zeg je dat ik het Engels.
Veel tijd om over dit soort taalkundige zaken na te denken had ik niet, gezien het feit dat Dhr. Dia-ree al noest op de deur aan het kloppen was. 'it's a great bussines' besloot ik te zeggen en daarmee wijzend naar de rol closet papier.
De aanvankelijke schrik reactie van de mevrouw wisselde gelukkig snel in een glimlach en de mededeling 'you, can take, No problem'. dat liet ik me geen tweede keer zeggen en ik gritste de volle rol van haar tafeltje en rende naar de dichtbijzijnde voorziening om Dhr Dia-Ree het daglicht te gunnen. Na 10 minuten verliet ik het pand en zetten trots een leeg rolletje voor de mevr. neer gaf haar nog 50 ring met de mededeling 'for the demage' en zag nog net in mijn
ooghoek dat ze gewapend met zwabber, poetsdoeken en spuitbussen de door mijn gebruikte voorziening binnen trad.
Bij het schrijven van dit stuk gaat het gelukkig weer iets beter en hoop ik zonder kleerscheuren mijn reis te kunnen
vervolgen.

Vandaag maandag gaan we hier weer weg en staat ons laatste deel van het staatsbezoek op het programma. We vertrekken maandagavond met de nachtbus naar Melaka. Melaka wordt gezien als een van de mooiste steden van Maleisie, voor ons Nederlanders geeft
de stad een extra dimensie omdat ze enige jaren in handen is geweest van de Verenigde Oostindische compagnie en er hierdoor tal van nederlandse bouwerken staan die in Nederlandse stijl zijn gebouwd en met Nederlandse materialen zijn vervaardigd.
wij zijn benieuwd.

Alaaf
Rob en Yvonne